😦 Ostatnim życzeniem mojej córki było zobaczyć wschód słońca nad Wielkim Kanionem. Kiedy tam byłyśmy, przed świtem podszedł do nas pracownik parku i powiedział: „Jej lekarz powiedział mi, żebym odnalazł panią, zanim wzejdzie słońce, i przekazał pani to”.
Moja córka miała trzynaście lat, kiedy lekarze powiedzieli mi, że leczenie przestało działać. Przez lata próbowałam wszystkiego, ale nic tak naprawdę jej nie pomagało. Jeśli chodzi o ojca mojej córki, opuścił nas, gdy tylko dowiedział się o diagnozie, mówiąc, że nie chce takiego życia. Od tamtej pory radziłam sobie sama.
Pewnego dnia, leżąc w łóżku, spojrzała na mnie i wyszeptała:
— Mamo, chcę zobaczyć Wielki Kanion o wschodzie słońca.
Była już bardzo słaba i doskonale rozumiałam, że może to być jej ostatnie życzenie. Obiecałam więc, że zabiorę ją tam za kilka dni — i tak właśnie zrobiłam.
Byłyśmy tam, owinięte kocami, kiedy podszedł do nas pracownik parku i powiedział:
— Jest pani jej matką? Jej lekarz powiedział mi, żebym odnalazł panią przed wschodem słońca i przekazał pani to.
Następnie dodał:
— Powiedział, że tylko pani może zdecydować, co wydarzy się dalej.
Pełny tekst znajduje się w artykule z pierwszego komentarza 👇👇👇.
Otworzyłam kopertę drżącymi rękami.
Wiadomość od doktora Cartera mówiła, że lekarze odkryli nową możliwość dla Hailey i że musimy natychmiast wrócić do szpitala.
Kilka godzin później poinformował nas, że zespół badawczy w Niemczech prowadzi badania nad eksperymentalną terapią, która odpowiadała profilowi jej choroby.
Nie było żadnej gwarancji, ale być może była to nasza ostatnia szansa.
Hailey zgodziła się spróbować.
Kilka dni później wyjechałyśmy do Niemiec.
Pierwsze tygodnie były trudne — pełne badań, leczenia i zmęczenia.
Następnie, trzy miesiące po rozpoczęciu terapii, lekarze pokazali nam jej nowe wyniki badań.
Choroba przestała postępować, a nawet pojawiła się niewielka poprawa.
Sześć miesięcy później wróciłyśmy do Wielkiego Kanionu.
Tym razem Hailey stała obok mnie, kiedy patrzyłyśmy, jak wschodzi słońce.
