Wszyscy oczekiwali jej w bieli. Ale gdy Emma przekroczyła próg kościoła ubrana na czarno, wśród gości rozległy się szepty — a serce Lucasa zamarło.
Emma i Lucas poznali się dzięki wspólnym znajomym. Od pierwszych randek połączyło ich głębokie uczucie.
Zaledwie po kilku miesiącach Lucas oświadczył się Emmie, przekonany, że znalazł miłość swojego życia.
Emma z radością przyjęła oświadczyny, jej oczy błyszczały ze wzruszenia. Jednak w dniu ceremonii wszystko się zmieniło.
Gdy Lucas z niecierpliwością wypatrywał Emmy w białej sukni, ona pojawiła się… ubrana na czarno.
👉Dalszy ciąg w pierwszym komentarzu 👇👇👇👇.
— Dlaczego masz na sobie czerń? — szepnął zdezorientowany.
— Twoja matka wszystko mi powiedziała — odpowiedziała Emma chłodnym tonem.
— Co masz na myśli?
— Powiedziała mi, że zdradziłeś mnie z Clarą i że zamierzasz mnie dla niej zostawić. Ta suknia symbolizuje koniec naszej miłości.
Lucas zaniemówił.
— Emma, to nieprawda! Clara to tylko przyjaciółka. Nigdy cię nie zdradziłem.
— Kłamiesz, Lucas. Jak zawsze.
— Moja matka chce zniszczyć nasz związek — próbował się bronić.
— Tu nie chodzi tylko o zdradę. Dowiedziałam się o twoim drugim sekrecie. Ukryłeś, że twoja rodzina jest bankrutem. Chcesz się ze mną ożenić, żeby ratować waszą firmę, a nie z miłości.
Lucas pobladł.
— Pozwól mi to wyjaśnić…
— Nie trzeba — przerwała Emma. — Byłam głupia, że ci wierzyłam.
Nie mówiąc nic więcej, odwróciła się i opuściła kościół, zostawiając Lucasa nieruchomego, ze złamanym sercem. Przyjaciele próbowali go pocieszyć, ale on wiedział, że stracił wszystko.
Przez kilka miesięcy Emma odmawiała kontaktu z Lucasem. Nie potrafiła mu wybaczyć. W końcu to Clara do niej przemówiła.
— Emma, rozumiem twój ból — powiedziała. — Ale uwierz, między mną a Lucasem nigdy nic nie było. On naprawdę cię kocha.
Emma odwróciła wzrok.
— Jak mam mu znowu zaufać?
— Daj mu chociaż szansę, by mógł wszystko wyjaśnić — nalegała Clara.
Po długim namyśle Emma zgodziła się spotkać z Lucasem. Spotkali się w małej, cichej kawiarni. Gdy weszła, Lucas uniósł wzrok, pełen nadziei.
— Dziękuję, że przyszłaś — powiedział. — Chcę powiedzieć ci prawdę.
— Słucham — odparła chłodno.
— Nigdy cię nie zdradziłem. Popełniłem błąd, ukrywając kłopoty mojej rodziny. Bałem się, że pomyślisz, że jestem z tobą dla pieniędzy. Ale kocham cię, Emma. Naprawdę.
Oczy Emmy zaszły łzami.
— Nie wiem, czy jeszcze mogę ci wierzyć…
— Proszę tylko o jedno: drugą szansę. Chcę odbudować to, co straciliśmy.
Po chwili ciszy westchnęła i łagodnie skinęła głową.
— Dobrze… Spróbujmy.
Lucas wyciągnął do niej rękę. Emma ją ujęła — i w tym prostym geście znów zapłonęła krucha iskierka nadziei.
