«GO, GO, GO !»
Skoczyła z helikoptera prosto na terytorium wroga😱 — a to, co jej zespół odkrył w dżungli, zmusiło ich do podjęcia decyzji, która zapewniłaby przetrwanie.
Wojskowy pojazd wibrował nad koronami drzew, jego wirniki przecinały ciężkie powietrze zmierzchu. W otwartym ładowniku kapitan Amara mechanicznie sprawdziła swoją broń: bezpiecznik, magazynek, komora. Wszystko było gotowe.
„Dziewięćdziesiąt sekund!” — krzyknął dowódca załogi.
Wiatr wdzierał się do kabiny. Pod nimi dżungla rozciągała się po horyzont. Gdzieś tam uciekał ranny agent wywiadu z wrażliwymi informacjami.
Helikopter ustabilizował się nad wąską polaną.
«GO, GO, GO !»
Amara zsunęła się po linie i wylądowała w pozycji kucznej. Tariq zszedł tuż za nią. W kilka sekund pojazd zniknął, pozostawiając ich samych w przytłaczającej ciszy.😱
Ostrożnie posuwali się pod gęstą osłoną drzew. Amara przyglądała się ziemi: zmiażdżone liście, połamane gałęzie, ciemny ślad na pniu.
„Przeszedł tędy,” — wyszeptała.
Mężczyzna gotowy do walki przeszedł przez ich pole widzenia z daleka, nie zauważając ich obecności. Potem w oddali rozległy się głosy. Amara uniosła pięść; — „Kontakt przed nami.”
Posuwali się dalej, aż zobaczyli polanę. Kilku bojowników utworzyło perymetr. W centrum, przywiązany do drzewa i ciężko ranny, znajdował się poszukiwany agent.
„Wizualnie na cel,” — odetchnęła Amara.
Jej celownik skupił się na tym, kto wydawał rozkazy. W słuchawce rozbrzmiał spokojny głos Tariqa: „Czekamy na odpowiedni moment. Tylko jedna szansa.”
Amara powoli wciągnęła powietrze, dostosowała swoją pozycję i obserwowała ruchy wroga. Najmniejszy błąd oznaczałby ich koniec. Decyzja nie mogła czekać.
Ale to, co Amara zobaczyła potem za linią strażników, całkowicie zmieniło przebieg misji…😱😱
👉 Aby poznać ciąg dalszy, przeczytaj artykuł w pierwszym komentarzu 👇👇👇👇.
Amara poczuła, jak krew zastyga jej w żyłach. Za strażnikami wroga helikopter wylądował z pełną prędkością, wysypując posiłki uzbrojone po zęby. Ich twarze zastygały, ale kapitan nie straciła ani sekundy.
Dała dyskretny znak Tariqowi. Razem aktywowali serię dymnic i ogłuszających granatów, wprawiając polanę w chaotyczny zamęt. Strażnicy byli zdezorientowani, niektórzy rzucili się, by chronić rannego agenta, inni próbowali zrozumieć, co się dzieje.
Wykorzystując zamieszanie, Amara i Tariq skoczyli w stronę celu, przecięli liny i wynieśli agenta na bezpieczną odległość. Ciepły wiatr dzungli niósł odgłosy strzałów i eksplozji, ale ich postęp był szybki i zdecydowany.
Nagle w koronach drzew pojawił się świetlny sygnał: to była ich ewakuacja. Drugi wojskowy helikopter, dyskretny i cichy, czekał na nich. Dzięki skoordynowanemu wysiłkowi dotarli do maszyny i wsiedli, podczas gdy wrogie posiłki nadal walczyły za nimi.
Gdy pojazd nabrał wysokości, Amara spojrzała w dół na polanę, która stopniowo znikała we mgle. Agent był bezpieczny, misja wykonana, a ich zespół udowodnił, że nawet w obliczu nieprzewidzianych sytuacji dyscyplina i odwaga mogą zmienić bieg wydarzeń.
